Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie: lees ons cookie-beleid of verberg deze melding. ×

De Trouwjurk

De column van Lourens Portasse

14 april 2018 Lourens Portasse

Mijn zoon belt met zijn oma. Ik hoor hem dan bedanken voor zijn verjaardagscadeautje. Ik hoor hem antwoorden op haar gesloten vragen. Ik hoor hem dan een geruststellende toon gebruiken. Ik hoor hem vertellen dat hij van haar houdt. Mijn zoon begint zo langzamerhand aan zijn volwassener leven en beseft dat hij de levenstocht is begonnen die oma juist aan het beëindigen is.

Haar appartement staat te koop. Zij zal hier nooit meer terug komen. Ze kan niet meer lopen, ze gaat stapje voor stapje achteruit. Mijn vrouw heeft, samen met haar broer, het appartement leeg geruimd, zodat de huiskijkers een opgeruimde woning kunnen bekijken. Na een telefoontje met haar broer vraag ik hoe het met de verkoop gaat. Er schijnt belangstelling te zijn.

Na een korte pauze merkt mijn vrouw vervolgens op dat er in het uitgeruimde appartement wel nog, in een hangkast, de trouwjurk van haar moeder hangt. Altijd netjes meeverhuist, altijd netjes bewaart. Er hangt dus nu in dat appartement een eenzame trouwjurk. Een jurk die nooit meer zal worden gedragen. Zelfs niet meer kijken of de trouwjurk nog past. Sinds oma en haar trouwjurk niet meer onder één dak wonen, wordt de eenzaamheid van beiden steeds groter. En de herinnering aan beiden is ook aan het vervagen.

Mijn vrouw en ik moeten de trouwfoto van oma maar opzoeken en aan onze zoon geven. Zodat hij snel met de foto in de hand oma kan bezoeken en praten over vroeger en nu. Want soms is het beter bij leven, al een beetje afscheid te nemen.